اوتیسم چیست؟

اوتیسم نوعی اختلال رشدی است كه با رفتارهای ارتباطی ، كلامی غیر طبیعی مشخص می شود . علائم این اختلال در سال های اول عمر بروز می كندو علت اصلی آن ناشناخته است. این اختلال در پسران شایع تر از دختران است. این اختلال بر رشد طبیعی مغز در حیطه تعاملات اجتماعی و مهارت های ارتباطی تأثیر می گذارد.

به گزارش گروه علمی و پزشکی گروه خبرنگاران ،كودكان و بزرگسالان مبتلا به اوتیسم در ارتباطات كلامی و غیر كلامی ، تعاملات اجتماعی و فعالیت های مربوط به بازی، مشكل دارند. این اختلال ،ارتباط با دیگران و دنیای خارج را برای آنان دشوار می سازد . در بعضی موارد رفتارهای خود آزارانه و پرخاشگری  نیز دیده می شود. در این افراد حركات تكراری  دست زدن ، پریدن ، پاسخ های غیر معمول به افراد ، دلبستگی به اشیا و یا مقاومت در مقابل تغییر نیز دیده می شود و ممكن است در حواس پنجگانه      ( بینایی ، شنوایی ، لامسه ، بویایی و چشایی )  نیز حساسیت های غیر معمول نشان دهند. هسته مركزی اختلال در اوتیسم ، اختلال در ارتباط است.

 50% از كودكان اوتیستیك قادر نیستند از زبان به عنوان وسیله اصلی برقراری ارتباط با سایرین استفاده نمایند. عدم به كاربردن ضمیر "من"  از ویژگی های كلامی این كودكان است. از مسائل دیگر تكلمی، تكرار كلمات و جملات اطرافیان است.

كودكان مبتلا به اوتیسم كودكان سركشی نیستند كه خود رفتارهایشان را انتخاب كرده باشند. اوتیسم به دلیل داشتن والدین بد ایجاد نمی گردد، به علاوه هیچ عامل روان شناختی خاصی در خصوص تأخیر رشد كودك شناخته نشده است.

افراد مبتلا به اوتیسم معمولاً حداقل نصف علائمی را كه در زیر عنوان شده است نشان می دهند . این نشانه ها از خفیف تا شدید متغیر هستند . در موقعیت های كاملاً متفاوت،  رفتارهایی كه با سن كودك تطابق ندارد مشاهده می گردد.
 اصرار به یكسانی داشته و در مقابل تغییر مقاوم هستند.
مشكلات شدید تكلمی دارند.
در بیان نیازها مشكل دارند و از اشارات و حركات به جای كلمات استفاده می كنند. اغلب از ضمایر استفاده معكوس می كنند ، به جای استفاده از " من"  از " تو" استفاده می كنند.
 كلمات و یا جملات دیگران را تكرار می كنند.
خنده و گریه بی دلیل دارند و یا بدون علت مشخص نگران و مضطرب می شوند.
قشقرق به پا می كنند و به دلایلی كه برای دیگران آشكار نیست شدیداً پریشان می شوند.
قادر نیستند با دیگران رابطه برقرار كنند.
دوست ندارند در آغوش گرفته شوند و یا دیگران را در بغل گیرند.
تماس چشمی ندارند یا تماس چشمی آنها اندك است.
به روش آموزش معمول پاسخ نمی دهند.
با اسباب بازی، درست بازی نمی كنند.
چرخیدن و تاب خوردن را خیلی دوست دارند.
احساس درد كمتر یا بیشتر از حد دارند.
از خطرات نمی ترسند.
پر تحرك یا كم تحرك هستند.
به صحبتها و یا صداها پاسخ نمی دهند به طوری كه به نظر می آید ناشنوا هستند اگر چه حس شنوایی سالم است.

70% کودکان مبتلا به اوتیسم، ناتوانی هوشی دارند.

 

نقش ورزش و فعالیت های جسمانی در بهبودی کودکان مبتلا به اوتیسم

 قدرت آموختن در تمام کودکان وجود دارد کودک می تواند از دیگران و با دیگران بر اثر نگاه کردن، مقایسه کردن و تقلید کردن بیاموزد. مقایسه قدرت کودک با دیگران نشانه اعتماد به قدرت خود می باشد و رقابت نیز می تواند در آموزش موثر باشد. هم سالان کودک بر آموزش، تربیت و آموختن کودک موثرند. ورزش یکی از راه های آموختن است. ورزش می تواند آمادگی جسمانی کودکان و نوجوانان را افزایش داده و هم چنین کسب مهارت، موفقیت، اعتماد به نفس و روابط اجتماعی آن ها را نیز افزایش دهد.

ورزش های منظم باعث بهبود رشد در کودکان اوتیستیک می شود چرا که از طرفی فعالیت فیزیکی باعث کاهش گلوکز و در نتیجه ترشح هورمون رشد شده از طرف دیگر باعث منظم شدن و افزایش خواب و تغذیه کودک می شود که خود دو عامل مهم در رشد کودکان است. 

فعالیت های منظم باعث افزایش تراکم استخوانی (BMD) و کاهش پوکی استخوان و دردهای مفاصل در بزرگسالی  آنان می شود.

با وجود موفقیت های نسبی در درمان های استاندارد  ASD(اختلال طیف اوتیسم) در دو دهه گذشته اهمیت تاثیر ورزش افزایش یافته است. تصور کلی که از نتایج موجود تا سال 1998 پدید آمده نشان می دهد تمرینات بدنی نه تنها باعث بهبود وضعیت جسمی می شود بلکه رفتارهای ناسازگارانه اوتیسم را نیز کاهش می دهد. مقایسه بین کودکان معمولی با کودکان اوتیستیک نشان می دهد کودکان اوتیستیک فعالیت کمتری دارند و هم چنین این افراد بیشتر در معرض خطر هستند چرا که سبک زندگی بی حرکت دارند که خطرات ناشی از بیماری های قلبی، دیابت و چاقی را افزایش می دهد. تحقیقات نشان می دهد تمرینات فیزیکی باعث بهبود مهارت های اجتماعی، مهارت های ارتباطی و مهارت های حرکتی می شود هم چنین باعث کاهش رفتارهای کلیشه ای کودکان اوتیسم و رفتارهای خود تحریکی آن ها نیز می گردد. درمجموع غربالگری جهانی از متون مربوطه نشان می دهد تمرینات فیزیکی یک رویکرد معقول است که به انواع مشکلات مرتبط با اوتیسم می پردازد.تحقیقاتی که تا به امروز صورت گرفته بیشتر به صورت انفرادی یا در گروه های کوچک بوده مثل (شنا و پیاده روی) و در زمینه ورزش هایی که به معنای واقعی گروهی باشد(مثل فوتبال) صورت نگرفته است. در ضمن لازمه شرکت افراد اوتیستیک در برنامه های ورزشی بهبود مهارت های حرکتی آن ها می باشد، ولی آن چه روشن است این است که فعالیت های ورزشی یکی از موثرترین راه ها برای غلبه بر ناتوانی می باشد.

کودکانی که اوتیسم دارند کمتر از کودکان عادی فعالیت و ورزش می‌کنند. مطالعات جدید نشان داده است، این کودکان در طول روز 50 دقیقه‌ کمتر فعالیت با شدت متوسط انجام می‌دهند و 70 دقیقه‌ بیشتر می‌نشینند.

این مطالعات به تازگی در دانشگاه اورگان انجام شده است و در این مطالعات 29 کودک مورد بررسی قرار گرفتند.

یکی از محققان می‌گوید: با وجود این که کودکان مبتلا به اوتیسم کمتر فعالیت و ورزش می‌کنند تقریبا آمادگی جسمانی مشابهی نسبت به دیگر کودکان دارند و این مساله بسیار جالب است. تنها در یک فاکتور این کودکان عقب‌تر از دیگران هستند و این فاکتور قدرت است. آمادگی هوازی، انعطاف پذیری و رشد قدی و وزنی در این کودکان با دیگر کودکان تفاوتی ندارد.

در این مطالعات 17 کودک اوتیسم با 12 کودک عادی مقایسه شدند. حرکات این افراد به کمک شتاب سنج اندازه‌گیری شد و تست‌های مختلف از آنها گرفته شد.

بررسی‌های بیشتری لازم است تا مشخص شود که چرا کودکان مبتلا به اوتیسم کمتر گرایش به ورزش و فعالیت دارند. ممکن است دلیل این مساله کمتر بودن گرایش آنها به شرکت در گروه‌ها و برنامه‌های ورزشی باشد که اگر این چنین است، باید تغییراتی در برنامه آنها صورت گیرد.

یکی از محققان می‌گوید: این کودکان توانایی ورزش کردن را دارند و تنها باید فرصت این کار به آنها داده شود. به والدین پیشنهاد می‌کنم که کودکان مبتلا به اوتیسم را به پیاده روی روزانه و شنا ببرند یا در برنامه‌های ورزشی شرکت دهند. ورزش برای سلامت لازم است و آنها باید هر کاری را انجام دهند تا کودکانشان فعال‌تر باشند.مطالعه ای که در سال 2004 توسط ایلماز و همکاران انجام شد, نشان داد که تمرینات شنا و فعالیت در آب تاثیر بسزایی روی توانایی حرکتی کودکان اوتیسمی دارد.همچنین مطالعه ی دیگری در سال 2007 توسط جین و همکاران انجام شد,نشان داد که برنامه ی فعالیت فیزیکی برای کودکان مبتلا به اوتیسم باعث بهبود رفتار و کیفیت زندگی و نیز افزایش قدرت سیستم قلبی عروقی آن ها می شود. فعالیت های فیزیکی و تمرینات ورزشی در کودکان اوتیسمی می تواند باعث گسترش روابط اجتماعی با هم گروهان و افزایش اعتماد به نفس آن ها شود و از طرفی تحرک و شرکت در بازی ها؛ چاقی,عدم تناسب فیزیکی,مشکلات مفاصل و استخوان و خشونت رفتاری کودکان مبتلا به اوتیسم را بهبود می بخشد.
در طی دو دهه  اخیر توجه بیشتری برای به کارگیری تمرینات جسمانی برای کاهش رفتارهای کلیشه ای کودکان اختلال طیف اوتیسم شده است.تصویر کلی که از به کارگیری این تمرینات از سال 1988 تا کنون موجود است آن است که استفاده از این روش نه تنها باعث تقویت استقامت بدنی این کودکان می شود بلکه باعث کاهش رفتارهای ناسازگار و مخرب کودکان اوتیسم نیزمی شود.

 

 
ما را دنبال کنید
instagram
instagram
Telegram
Telegram
Go to top